شک به عنوان یک منزل بین راه قابل قبول است و نه  منزلی که قرار است در آن اقامت کنیم .

شک نباید اقامتگاه ما باشد . شک منزلی است که باید از آن عبور کرد .

دین به ما یاد داده است : آنجا که نمی دانی بگو « نمی دانم » و بعد حرکت کن برای فهمیدن . و آن موقع که یاد گرفتی و فهمیدی ، محکم بایست و روی عقیده ات بمان .

اینکه این دسته شاید درست بگویند و آن دسته هم شاید درست بگویند و دسته دیگر هم ممکن است درست بگویند ، این شک گرایی مورد قبول نیست . بالاخره حق یکی است و یکی از اینها درست می گویند.