هاتف

گاهی به این موضوع فکر می کنم : واقعا اگه ما در کوفه و کربلا بودیم چه می کردیم ؟ آیا امام رو یاری می دادیم ؟ آیا حاضر می شدیم جونمون رو فدا کنیم ؟ آیا حاضر می شدیم از خانواده و مال و تعلقاتمون بگذریم ؟

معمولا در اینطور مواقع امثال ما خیلی سریع جواب می دیم : بله اگه بودیم حتما جان خودمون رو می دادیم . اما واقعا اینطوره ؟ نمیگم دروغ میگیم ، نه ، واقعا اینطور فکر می کنیم . اما تا در شرایط و موقعیت قرار نگیری نمیتونی مطمئن باشی چیکار می کنی .

« به هنگام امتحان دینداران اندکند » 

موقع امتحان معلوم میشه ما چه کاره ایم و به قول معروف چند مرده حلاجیم .

شدت و ضعف ادعاهامون هم موقع امتحان معلوم میشه . آخه در جریان کربلا ، یه عده ای مالشون رو حاضر بودند اما جانشون رو نه ،  یه عده ای با سپاه یزید نرفتند اما با امام هم نموندند ، یه عده ای جانشون رو دادند ، یه عده ای تا کربلا اومدند اما وقتی لشکر و قدرت سپاه دشمن رو دیدند ترسیدند و رفتند و ... .

خب ، ما چه می کردیم و چه می کنیم ؟

به نظر من شرایط فرق نکرده . اگه میخوایم بدونیم در کربلا چه می کردیم ، کافیه به الان خودمون نگاه کنیم . الان چقدر در مسیر دین خدا و امام زمانمون ثابت قدم هستیم ؟

اگه الان حاضر نیستیم جلوی لقمه حرام رو بگیریم ، خب اون موقع هم نمی گرفتیم و واسه جایزه و ترس از گرفتن مالمون جلوی امام حسین علیه السلام می ایستادیم .

اگه الان حاضر نیستیم جلوی ظلم بایستیم ، خب اون موقع هم نمی ایستادیم .

اگه الان حاضر نیستین از راحتی مون به خاطر خدا و دین خدا بزنیم ، خب اون موقع هم حاضر نمی شدیم و ....

خلاصه اینکه کربلا تا همیشه تاریخ جریان داره . همه جا کربلاست و هر لحظه ای که تصمیم می گیریم عاشوراست .